![](https://www.sadaos.com/wp-content/uploads/2015/06/BB-King-die-01.jpeg)
ตำนานแห่งวงการเพลง ที่เป็นเสาหลักของวงการเพลงบลูส์มาเนิ่นนาน บีบี คิงจากไปแล้วด้วยวัย 89 ปี เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม โดยพ่อเพลงบลูส์คนสำคัญรายนี้ เคยคว้ารางวัลแกรมมีมาครองถึง 15 รางวัล และยังเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกจารึกชื่อเข้าสู่หอประกาศเกียรติคุณร็อคแอนด์โรลล์ และบลูส์ เฟาน์เดชัน ฮอลล์ ออฟ เฟม
บีบีคิง เป็นตำนานของวงการเพลงบลูส์ ที่เยี่ยมยอดในแทบทุกด้าน ไม่ว่าจะร้อง, แต่งเพลง และเล่นกีตาร์ เบรนท์ ไบรสันทนายความของคิง ระบุว่าคิงจากไปอย่างสงบในเวลา 21:40 น. ตามเวลาท้องถิ่นที่บ้าน ซึ่งเขาได้รับการดูแลอย่างดี โดยคิงที่ยังออกทัวร์ เปิดการแสดง ทำงานอัดเสียงมาจนถึงช่วงอายุขึ้นเลขแปด ป่วยเป็นโรคเบาหวานมานาน และสุขภาพก็ทรุดลงเรื่อยๆ โดยเฉพาะในช่วงปีที่ผ่านมา เมื่อเดือนตุลาคม 2014 เขาถึงกับหกล้มบนเวทีที่ชิคาโก ก่อนจะโทษว่าเป็นเพราะร่างกายขาดน้ำ และเหนื่อยเกินไป
ตลอดการทำงานกว่า 70 ปี บีบี คิง ไม่ใช่เป็นเพียงราชาเพลงบลูส์ แต่เขายังเป็นปรมาจารย์ให้กับมือกีตาร์มากมาย ได้แก่ เอริค แคลปตัน, โอติส รัช, บัดดี กาย, จิมิ เฮนดริกซ์, จอห์น มายอลล์ และ คีธ ริชาร์ดส์ โดยเขามีผลงานการบันทึกเสียงมากกว่า 50 อัลบั้ม ออกทัวร์มาจนอายุถึงหลักแปด โดยแสดงมากกว่า 250 โชว์ต่อปี และมีกีตาร์กิ๊บสัน ที่เจ้าตัวมักจะเรียกชื่อว่า ลูซิลล์ เป็นกีตาร์คู่ใจ
“ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขาคือศิลปินคนสำคัญที่สุดเท่าที่วงการเพลงบลูส์เคยมีมา” เอริค แคลปตัน เขียนถึงคิงในหนังสืออัตชีวประวัติของตัวเองเมื่อปี 2008 “เป็นคนที่ถ่อมตัว แล้วก็สุภาพมากๆ ที่คุณปรารถนาจะได้เจอ ในความหมายของคำว่ายิ่งใหญ่ หรือสูงส่ง ผมเชื่อว่า ถ้าโรเบิร์ท จอห์นสันกลับมาเกิดใหม่ บางทีเขาก็คือ บีบี คิงนี่แหละ”
ตลอดชีวิตของคิง นี่คือผู้ชายที่ไม่เคยทำอะไรเล็กๆ เรื่องที่มากเกินไปของเขามีทั้ง อาหาร, ผู้หญิง ที่เขาบอกว่าตัวเองเป็นพ่อของลูก 15 คนจากคู่ขา 15 ราย และการพนัน ที่ทำให้เขาต้องย้ายมาที่ลาส เวกัสในปี 1975 เสียงร้องของเขาก็เช่นกัน โบโน แห่งยูทู เล่าให้ถึงตอนที่ร้องเพลง When Love Comes to Town คู่กับคิง เมื่อปี 1988 ว่า “ผมให้ทุกอย่างที่ผมมีจนหมดเนื้อหมดตัว ในตอนที่โหยหวนขึ้นเพลงนี้ แล้วจากนั้นบีบี คิงก็เอ่ยปากร้องออกมา ผมกลายเป็นเด็กผู้หญิงไปเลย พวกเรา (ยูทูว์) เรียนรู้และซึมซับจากสิ่งที่ได้รับจากเขา แต่ยิ่งเราพยายามเป็นบีบีคิงมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งหมดความเชื่อมั่นกันเท่านั้น”
บีบี คิง หรือชื่อเต็มๆ ไรลีย์ บี คิง เกิดที่ อิตตา เบนา, มิสซิสซิปปี เมื่อวันที่ 16 กันยายน 1925 พ่อกับแม่ของเขาหย่ากันเมื่อคิงอายุราวๆ 5 ขวบ ก่อนที่แม่จะเสียชีวิตตอนที่เขา 9 ขวบ ปล่อยให้เขาโตมากับคุณยายที่เปรียบเสมือนแม่นมของเขา คิงออกจากโรงเรียนตอนเกรดสิบ แต่เขาก็ยังคงคิดเลขและใช้ภาษาได้อย่างแตกฉานจนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิต โดยหันมาทำงานเก็บฝ้าย ร้องเพลงกอสเพลตามถนน โดยเขาเรียนดนตรีจากบัคคา ไวท์ ที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน พออายุ 17 เขาก็แต่งงาน “ผมเดาเอาว่า ตัวเองกำลังมองหาความรัก เพราะผมไม่เคยมีใครที่ผมเชื่อได้ว่ารักผมจริงๆ” เขาพูดเอาไว้ในการให้สัมภาษณ์เมื่อปี 1998 และนั่นก็เป็นชีวิตสมรสที่ล้มเหลวครั้งแรกจาก 2 ครั้งของคิง “ตั้งแต่ยังเป็นเด็กๆ ผมมีปัญหาเรื่องการเปิดตัวเอง ได้โปรดเปิดผมหน่อย มองเข้ามาข้างใน! เพราะผมไม่สามารถเปิดตัวเองได้ ผมไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง”
ในปี 1948 คิงมาอาศัยที่เมมฟิส ทำงานเป็นคนขับรถแทรคเตอร์ แต่พอได้ออกแสดงในรายการวิทยุท้องถิ่นของซันนี บอย วิลเลียมสัน ทำให้คิงได้งานแสดงที่ เวสท์ เมมฟิส อาทิตย์ละ 6 คืน ได้เงินคืนละ 12 เหรียญ เขาได้พบกับศิลปินมากมาย เช่น ลุยส์ จอร์แดน และที-โบน วอล์เกอร์ และที่นี่เขาก็ได้ยินเสียงกีตาร์ไฟฟ้าเป็นครั้งแรก “ที-โบนเป็นคนเล่น เสียงของมันเหมือนทำให้ผมอยู่บนสวรรค์”
(ยังมีต่อ พรุ่งนี้จะได้พบกับสไตล์การเล่นของคิง)
จากเรื่อง บีบี คิง รำลึก โดย นพปฎล พลศิลป์ คอลัมน์ ดนตรีมีเหตุ หนังสือพิมพ์ไทยโพสท์ วันที่ 19 พฤษภาคม 2558
สามารถกดไลค์ Like เพจสะเด่าส์ ได้ที่นี่